Claus-Pierre Leinenbach - Hours Leg

Door Sya van 't Vlie


In 2009 deed Claus-Pierre Leinenbach (1962, Saarlouis, Duitsland) mee in de door mij gecureerde ABK-expositie ‘Non-crossovers’ bij Pulchri Studio in Den Haag. Ik selecteerde beelden die verder gaan dan het traditionele gemodelleerde of gehakte beeld. Beelden die de grenzen van de sculptuur verkennen, maar niet overschrijden. Vandaar de titel ‘Non-crossovers’. Op de voorkant van de catalogus prijkte No other man van Claus-Pierre, van wie de grensverkenning op het eerste gezicht vooral zijn materiaalgebruik en bij nader inzien de absurditeit van zijn onderwerp betreft.



Want Claus-Pierre bouwt zijn beelden op met nylon panty’s rond een kern van gelast metaal of polystyreen. Hij heeft de panty’s in stukken geknipt en in lagen over elkaar heen aan elkaar genaaid. Die ‘opbouw in kleurlagen’ staat garant voor fraaie en spannende kleurschakeringen.
Claus-Pierre ziet de panty als een masker dat over de benen wordt gedragen. Hij denkt dat de panty als modeartikel is voortgekomen uit een oeroud verlangen om het lichaam met kleur te beschilderen. Zijn impuls om met nylon te werken werd dan ook ingegeven door de wens om het ritueel beschilderde lichaam tot uitgangspunt te nemen. Immers, zijn beschilderde lichaam verleent de mens een magische dimensie. Maar Claus-Pierre’s gebruik van panty’s heeft ook een meer persoonlijke kant. Als kind was hij gefascineerd door de transparante kousen van zijn moeder. Werken met nylonpanty’s brengt die fascinatie terug. De rijkdom aan ‘genuanceerde kleurtinten’ die zijn werkwijze oplevert, staat voor de rijkdom aan jeugdfantasieën. Het resultaat is vervreemdend maar nodigt toch uit te worden aangeraakt.

No other man getuigt van Claus-Pierre’s fascinatie voor het monsterlijke. Het bestaat uit drie delen: een staand been Leg, een aan de wand hangende mond Lips, en een op de grond liggend hoofd Behind the face. Claus-Pierre beschouwt ze als vreemde dubbelzinnige wezens die, direct uit zijn onderbewustzijn komend, zich nu in de driedimensionale werkelijkheid bevinden. Hij ziet de drie lichaamsdelen als drie in zich gesloten eenheden, die verwijzen naar een grotere samenhang. Als kijker probeerde ik indertijd tevergeefs daarvan een compleet lichaam te maken. Ik associeerde die geamputeerde lichaamsdelen met geweld, de te rode mond met seks. Maar dit zijn door Claus-Pierre onbedoelde associaties: Behind the face is geen hoofd maar een masker, Lips is een ‘mondstuk’ dat niet alleen verwijst naar seks; de lippen willen gevoed worden met liefde en aandacht. Het been staat op zich zelf, alleen gelaten op een eiland.

No other man laat zien dat deze drie lichaamsdelen niet uit hun huid kunnen komen, ze blijven gevangen in zich zelf. Dat geldt vooral voor Leg, dat Claus-Pierre weer heeft geopend en overgewerkt. Niet één maar drie keer. Zo is het been een eigen leven gaan leiden. Hij maakte een ‘make over’, waarvan alleen nog een foto bestaat. De grondplaat is verdwenen, de kleuren zijn ‘onderhuidser’, en Where the leg ends staat zelfstandig overeind, dankzij een monsterlijke lange teen. Daarna volgde Sitter, de tweede ‘make over’, dat ook alleen nog maar op foto’s bestaat. In het bovenste deel van het been zag Claus-Pierre steeds meer een hoofd en aan de zijkant groeide een vreemde, nog ongespierde, arm met vingers als van een amfibie. Het been is pijnlijk naar de verkeerde kant ingeklapt, waardoor het wezen los op de vingers komt te zitten. Vandaar de titel Sitter. Door die zittende houding kan het zijn lange teen in zijn mond steken.

Het resultaat van de voorlopig de laatste ‘make over’ is Hours Leg, dat weer fier overeind staat. Claus-Pierre heeft het been op twee plekken gebroken en opnieuw in elkaar gezet. Als gevolg is het bot op die plekken zichtbaar. De lange teen is verdwenen. De kleur is nog duisterder: donker bruin, donker paars en donker rood. Uit het been zijn bovendien andere lichaamsdelen gegroeid zoals een arm, een oor, en een mond met tanden.

‘Over het algemeen probeer ik in mijn werk met zoveel lagen als mogelijk een eigen identiteit te verkennen, een identiteit die de grens volgt tussen ding en wezen. Deze twee polen staan in productieve spanning met elkaar.’ Zo typeert Claus-Pierre zijn werkwijze. Die verkenning is goed te volgen in de metamorfosen die Leg heeft ondergaan. Hours Leg laat zien dat het menselijk been is veranderd in een monsterlijk wezen met aanhangsels van mens en dier, man en vrouw. Kortom in een afgodsbeeld of ‘alien’.

Meer over Claus-Pierre vindt u op https://www.instagram.com/clauspierreleinenbach