Linda Verkaaik - Drowning

Door Sya van 't Vlie


Linda Verkaaik (1956) staat vooral bekend om haar beeldgroepen, dramatische ensceneringen van ijzer.

Voorbeelden zijn de beeldengroepen Overleg en De Tijding waarmee Linda in 2016 meedeed aan het Pop-up Museum ‘Smaak’ in Amersfoort.
Een opmerkzame kijker, die ook wel eens een bezoek heeft gebracht aan het Odapark in het Limburgse Venray, herkent in Overleg de rechter groep van drie apostelen van Linda’s Laatste Avondmaal dat permanent in het park staat opgesteld. Linda’s avondmaal is een ruimtelijke vertaling van de beroemde muurschildering van Leonardo da Vinci in de refter van de Santa Maria delle Grazie in Milaan. Bij De Tijding ligt het wat gecompliceerder. Dat is de tweede groep apostelen van rechts, maar dan in spiegelbeeld. Verder telt De Tijding twee figuren in plaats van drie.

De gevolgen van een val uit een boom verhinderde Linda tijdelijk dergelijke zware werken te realiseren. Hoe hiermee om te gaan? ‘Uit nood gedwongen moest ik in 2016 mijn bakens verzetten, en in een voor mij totaal ander medium gaan werken, wat uiteindelijk resulteerde in een nieuwe fase in mijn werk en leven.’
Linda week uit naar een lichter materiaal: papier. Het resultaat is een serie ruimtelijke/sculpturale tekeningen. Bij een tekening gaat het om lijnen getekend op de drager papier. Linda draait deze werkwijze om door metaaldraad die ze heeft gemodelleerd in de gewenste vorm tot drager te maken van het transparante papier dat ze er als een huid overheen heeft gedrapeerd. Het resultaat oogt kwetsbaar wat past bij de dramatiek van haar werk.

Ik maakte kennis met dit nieuwe werk op de expositie ‘Out of the Box’ bij HazArt in Soest (2016). Daar toonde Linda Drowning, waarin ze de dramatiek tot het uiterste voerde door vier drenkelingen te presenteren op een lichtblauwe lichtbak. Eén van de vier is nog onder water, de drie anderen komen naar boven zweven met de armen boven het hoofd. Als balletdansers. Zo wil ze haar heftige thema iets luchtigs meegeven.

Tijdens het Pop-up Museum presenteert Linda een ander werk met de titel Drowning. Het bestaat uit een frame waaraan vijf drenkelingen hangen. De vijf kwetsbare figuren lijken naar beneden te zweven. Zoals we in de waterspiegel ons eigen spiegelbeeld zien, zien we de dansende beweging van hun armen terug op de vloer, waar hun schaduwen juist omhoog lijken te stijgen. Ze doen denken aan de wave van voetbalsupporters of bezoekers aan een popconcert.

In de vitrine toont Linda een ‘waterkussentje’, dat ook binnen het thema Drowning past. Het kussentje drukt stilte uit, de rimpeling van het water is tot stilstand gekomen. De verdronken figuur drijft eindeloos rond, gevangen in de epoxy waarvan het kussentje is gemaakt. Alsof het water bevroren is.

Kortom, verdrinken, zinken, drijven, en samensmelten zijn een terugkerend thema in het werk van Linda. Hoewel water essentieel is voor ons om te overleven, kunnen we er niet in leven. Dan zouden we verdrinken. Linda beschouwt het wateroppervlak dan ook niet alleen als de scheidslijn maar ook als het raakvlak tussen Leven en Dood.

Meer over Linda Verkaaik leest u op www.home.planet.nl/~verka212/